និយាយពីអ្នករងគ្រោះវិញ ក្រោយដឹកទៅមន្ទីរពេទ្យបាត់ មានយុវជនម្នាក់ស្ថិតក្នុង ទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន ដែលអះអាងថា ជាប្អូនរបស់អ្នករងគ្រោះនោះ បានមកអង្វអ្នក បង្កអោយដាក់ចិត្តដាក់កាយជួយចេញសំណង ដោយហេតុថាខ្លួនអត់លុយសម្រាប់ ព្យាបាល បងទេ…។ នេះមិនដឹងថាយុវជននេះយល់ពីច្បាប់រឺអត់ រឺក៏យល់ដែរ តែមិនមាន ក្តីរំពឹងលើវានោះទេ ទើបមកអង្វអ្នកបង្កហេតុអោយដាក់ ទានសំណងមកខ្លួនទៅវិញ។ ហ៊ឺ…ស្រុកអាឡេវអើយស្រុកអាឡេវ អយុត្តិធម៌លើដងផ្លូវបែបនេះគួរតែលុបបំបាត់ហើយ ហើយអ្នកបើកបរ ភាគច្រើនដែលជិះឡានថ្លៃតែចរិតអត់ថ្លៃដូចឡាននោះ គួរតែចេះគិតផង កូនគេកូនយើង ប្អូនគេប្អូនយើង សាច់ញាតិគេសាច់ញាតិយើង សុទ្ធតែត្រូវការរស់ដូចគ្នា។ដូច្នេះគប្បីល្បងគិតអំពីតម្លៃជិវិតមនុស្សម្នាក់ៗ​ផងនិងស្រមៃថា វាឈឺចាប់ប៉ុណ្ណាបើរឿងអយុត្តិធម៌កើតមានលើ ខ្លួនឯងនោះ។ សំណងជាលុយ ដែលមិនមានដល់តុលាការដូចពេលកន្លងមកជាច្រើនករណីនោះ បានត្រឹមតែព្យាបាលរបួសកាយ ប៉ណ្ណោះថែមទាំងមិនបានដូចដើមថែមទៀត។ដោយឡែកផ្លូវចិត្តនៅតែរបួសដល់ថ្ងៃស្លាប់ ក៏ព្រោះតែទទួលបានភាពអយុត្តិធម៌លើដង ផ្លូវនេះ។ ហើយអ្នកបើកបរដែលមិនចង់ទទួលខុសត្រូវនូវទង្វើរបស់ខ្លួន ដូចស្រីស្អាតខាងលើ គួរតែប្រុងប្រយ័ត្ន និងតាំងចិត្ត ចៀសវាងកុំ អោយកើតមានរឿងបែបនេះទៅ នោះខ្មែរនឹងសុខសុវត្ថិភាពទាំងអស់គ្នាបាត់ទៅហើយ…។

របាយការណ៍​បាន​បញ្ជាក់​ថា ប្រជាពលរដ្ឋ​​ទាំង​នោះ​រង​គ្រោះ ដោយសារ​តែ​ពួកគេ​បាន​ចូល​ទៅ​ស៊ី​ឈ្នួល​ដឹក​ឈើ និង​កាប់​ឈើ​ខុស​ច្បាប់​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ថៃ និង​មួយ​ចំនួន​ទៀត​ចូល​ទៅ​ទឹក​ដី​ថៃ ធ្វើ​ជា​កម្មករ ដែល​គេ​ចូល​ទៅ​ពេល​ព្រឹក​ចេញ​មក​ទឹក​ដី​ខ្មែរ​វិញ​ពេល​ល្ងាច ហើយ​ពួកគេ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​អាជ្ញាធរ​ថៃ ចោទ​ថា បាន​ចូល​ទឹក​ដី​ថៃ​ខុស​ច្បាប់។

របាយការណ៍​ដដែល​បាន​បន្ត​ថា ក្នុង​ចំណោម​ជន​រង​គ្រោះ​ខ្មែរ​ទាំង​នោះ​ក៏​ត្រូវ​បាន​ថៃ​ចាប់​ដុត​ទាំង​រស់ ​ផង​ដែរ ប៉ុន្តែ​រហូត​មក​ទល់​ពេល​នេះ រដ្ឋាភិបាល​ថៃ​មិន​ទាន់​បាន​ផ្ដល់​យុត្តិធម៌​ជូន​ជនរងគ្រោះ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួកគេ​នៅ​ឡើយ។

របាយការណ៍​នេះ​ក៏​បាន​សរសេរ​ដែរ​ថា ថៃ​បាន​ប្រើ​អាវុធ​បាញ់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​បាន​កើត​មាន​ក្រោយ​ថ្ងៃ​ទី​ ១៥ ខែ​កក្កដា ឆ្នាំ​ ២០០៨ ​មក ដែល​សរុប​ទាំង​អស់​មាន ២៩ ​នាក់ ដែល​ទាហាន​ថៃ​បាន​បាញ់​សម្លាប់៕

ដកស្រង់ពី​http://www.healthcambodia.org

ហើយក៏ជឿទៀតថាមានមនុស្សភាគច្រើនចង់ទៅចង់ស្គាល់ ពិសេសបងប្អូនយើងតាមស្រុកតាមភូមិ និងរាជធានីយើងមួយចំនួនធំក៏ដូចគ្នាដែរ ឲតែឭអាមេរិក បោលចូលហើយ អស់អីអស់ទៅឲតែបានកូនទៅអាមេរិក…។ប៉ុន្តែក៏មិនមែនអ្នកណាក៏អាចទៅបាននោះទេ

ព្រោះវាជាដែនដីដ៏ឆ្ងាយមួយពីប្រទេសរបស់យើង។ដូច្នេះវាត្រូវការលុយច្រើន សម្រាប់ចំណាយផ្សេងៗ រួមទាំងសំណាងផងដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំ ចាត់ថាមនុស្សសំណាងម្នាក់ដែរ ដែលបានទៅជាន់ទឹកដីមហាអំណាចមួយនេះ ថែមទាំងមិនចំណាយច្រើនទៀត។តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដំណើរទៅកាន់ប្រទេសមហាអំណាចលើកនេះរបស់ខ្ញុំ ហាក់ដូចជាមិនទទួលបានការសប្បាយទាល់តែសោះ ព្រោះតែខ្ញុំទៅតំបន់ជនបទ​ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជា មិនខុសអីនឹងប្រទេសរបស់យើងនោះឡើយ

ហើយថែមទាំងមានរយៈពេលខ្លីថែមទៀត គឺទៅភ្លាមមកភ្លែតវិញតែម្តង។រីឯមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ

វិញរិតតែអស្ចារ្យទៅទៀត គឺមិនបានជិះយន្តហោះនាំតែចំណាយច្រើន និងខ្លាចធ្លាក់គ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត

នោះទេ គឺញ៉ុមជិះត្រឹមតែម៉ូតូឌុបប៉ុណ្ណោះ…។តាមពិតទៅញ៉ុមយល់សប្តិទេ គឺយល់សប្តិ

ជិះម៉ូតូឌុបទៅអាមេរិក…ហាហា ភ្ញាក់ពីដេកវិញខ្ញុំអង្គុយសើចហួសចិត្តតែម្នាក់ឯង

១៨៧៤ៈ កើតថ្ងៃទី៣០ វិច្ឆិកា ក្នុងប្រទេសអង់គ្លេស

១៩០១ៈ ចូលក្នុងសភា

១៩០៨ៈ រៀបការ

១៩១១-១៥ៈ បម្រើការក្នុងជួរកងទ័ព

១៩៣៩-៤០ៈ បម្រើការក្នុងជួរកងទ័ព

១៩៤០-៤៥ៈ នាយករដ្ឋមន្រ្តីនៃចក្រភពអង់គ្លេស

១៩៥១-៥៥ៈ នាយករដ្ឋមន្រ្តីនៃចក្រភពអង់គ្លេស

១៩៥២ៈ ទទួលរង្វាន់ណូបែលខាងអក្សរសាស្ត្រ

១៩៦៤ៈ ចូលនិវត្តន៍

១៩៦៥ៈ ស្លាប់

សម្តី

១.យើងរៀបចំផ្ទះរបស់យើង ក្រោយមកវានឹងរៀបចំយើងវិញ។

២.សេចក្តីក្លាហានត្រូវបានគេចាត់ទុកជាគុណសម្បត្តិដំបូងគេបង្អស់របស់មនុស្ស ព្រោះវាធានាដល់

គុណសម្បត្តិផ្សេងទៀតទាំងអស់

៣.ជាកំហុសមួយដែលមនុស្សម្នាក់មើលទៅមុខឆ្ងាយពេក។ ក្នុងខ្សែជីវិតមានចំណុចតែមួយគត់ដែល

អាចដោះស្រាយនៅពេលតែមួយដូចគ្នា។

១៨៩៣ កើតថ្ងៃទី២៦ ធ្នូ នៅខេតហូណាន

១៩២១ៈ ចូលរួមសន្និបាទបក្សកុម្មុយនិស្តចិនលើកដំបូង

១៩៣៤ៈ​ ចាប់ផ្តើមមហាដំណើរ

១៩៤៩ៈ ប្រកាសសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតចិន និងក្លាយជាមេដឹកនាំប្រទេស

១៩៥៨ៈ បង្កើតយុទ្ធនាការមហាលោតផ្លោះ មហាអស្ចារ្យ

១៩៦៦ៈ ចាប់ផ្តើមបដិវត្តន៍វប្បធម៌

១៩៧២ៈ ជួបនិចសុននៅប៉េកាំង

១៩៧៦ៈ ស្លាប់ដោយគាំងបេះដូង

សម្តី

១.ការទុកអោយបុបា្ផមួយរយទងរីក និងថ្នាលគំនិតមួយរយដុះដាលប្រជែងគ្នា ជាគោលនយោបាយសម្រាប់ជម្រុញការ​អភិវឌ្ឍវិស័យសិល្បៈ និងវិទ្យាសាស្រ្ត ព្រមទាំងវប្បធម៌សង្គមនិយមចំរុងចំរើនមួយលើទឹកដីរបស់យើង។

១៨៦៩ៈ ចាប់កំណើតក្នុងទីប្រជុំជនព័របាន់ដា ដ៏តូចមួយស្ថិតនៅឆ្នេរខាងលិចឥណ្ឌា។ លោកជាកូនពៅ

ក្នុងចំណោមកូន៤នាក់របស់លោក ការ៉ាមចាន់ គន្ធី ជាមន្រ្តីរដ្ឋាភិបាលដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់នៅក្នុងខេត្ត។ គាត់ចូល

ចិត្តលេងកីឡាតិចតួចជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់របស់គាត់ ដូចជាកីឡាបាល់ទាត់ជាដើម តែនិយមធ្វើដំណើរដោយថ្មើជើងឆ្ងាយៗ ដែលជាចំណូលចិត្តអស់មួយជីវិតរបស់គាត់។

១៨៩១ៈ បានប្រឡងចេញពីសាលាច្បាប់ និងបានការអនុញ្ញាតអោយចូលធ្វើការនៅតុលាការជាន់ខ្ពស់ក្នុងទីក្រុងឡុងដ៍

១៩១៣ៈ ព្យាយាមទាមទារសិទ្ធិរបស់ប្រជាជនឥណ្ឌា

១៩៤៨ៈ មហាត្មះ គន្ធី លែងមានលើលោកទៀតហើយ

សម្តី

១.ភាពមានតែមួយ ជាច្បាប់ធម្មជាតិ។ចូរសំឡឹងមើលលក្ខណៈផ្តាច់មុខ នៃការរះរបស់ព្រះអាទិត្យ។

ភាពតែមួយក្នុងជីវភាពរស់នៅ គឹចាំបាច់ត្រូវធ្វើអោយជីវិតពោរពេញដោយភាពរីករាយ និងក្លៀវក្លាឡើង។

២.ការបណ្តែតបណ្តោយតាមចំណូលចិត្តរបស់ខ្លួនតែងមានព្រំដែន តែគ្មានទេការអត់ធ្មត់ទប់ចិត្តខ្លួនឯង។

៣.អហិង្សាជាខដំបូងនៃជំនឿរបស់ខ្ញុំ។ វាក៏ជាខចុងក្រោយនៃគោលការណ៍របស់ខ្ញុំ។